Olası bir veda ansızın,
Saat üçü beş geçe.
Bir nefes dünyaya borçtur,
Ömür sessizce göçe.

Cansızlar toprağa vara,
Canlılar bayram ede.
Benim düştüğüm bu yolda,
Kim hâlimi fark ede?

İlk akşam misafir oldum,
Sessiz gece koynuna.
Issız şehir dinlemedi,
Derdimi kendi dilimle.

Ne kapımı çalan oldu,
Ne bir dosttan haber var.
Ne karşılayan bulundu,
Ne de bir misafirhane var.

Yıllar aldı gençliğimi,
Çizgi çizgi yüzümden.
Bir avuç hatıra kaldı,
Silinmeyen gözümden.

Dost bildiğim nice kişi,
Rüzgâr gibi savruldu.
Bir selamı çok görenler,
Gün gelince kayboldu.

Mal da kaldı, mülk de kaldı,
Hepsi yalan, hepsi boş.
Son yolculuk başlayınca,
Elde kalmaz bir tek hoş.

Gün ola bayram dediler,
Ben karaya büründüm.
Gülen yüzler arasında,
Kendi içime gömüldüm.

Varsın dünya dönüp dursun,
Her gelen bir gün gider.
İnsan ancak ardından,
Bıraktığıyla yaşar der.

Duman der ki son nefeste,
Kırılmasın hiçbir can.
Bir veda ansızın gelir,
Gerisi sessiz zaman.