"Nalınları dışarıda bırakmak" imgesiyle başlayan bu şiir, aslında insanın huzura durmadan evvel tüm dünyevi ağırlıklarını, kibrini ve o "dışarıya ait" olan her şeyi kapının eşiğinde bırakma arzusunun çok güzel bir ifadesi olmuş.
Maneviyata yönelişin o saf ve teslimiyet dolu halini; Yunus'un gönül diliyle, Mevlânâ'nın o kucaklayıcı çağrısıyla birleştirerek bir "iç yolculuk" atmosferi kurmuşsunuz. Özellikle "Anlayan var mı? derken Allah’ı buldum" dizeniz, arayışın bittiği ve varışın gerçekleştiği o kıymetli noktayı, yani insanın kendi içindeki o sessiz buluşmayı çok derin bir idrakle veriyor.
Dünya telaşını ve "nalınları" geride bırakıp huzura duruşunuz, şiirin bütününe yansıyan o duru, samimi ve "nur" arayan bir gönlün tezahürü olmuş. Kaleminize, o teslimiyet dolu yüreğinize sağlık. Eseriniz, okuyana huzurlu bir tefekkür vaktini hatırlatıyor.