Yüreği de kalemi kadar temiz bir dostun, Hayrullah abinin elinden çıkmış çok samimi, buram buram Anadolu kokan ve vefa dolu bir şiir bu. Malatyalı Halil kardeşine, onun zorluklara karşı duruşuna, babalığına, mesleğine ve eşi Damla Hanım ile olan güzel birlikteliğine harika bir ayna tutmuş.
​Şiirde beni en çok etkileyen birkaç detayı ve taşıdığı duyguyu seninle paylaşmak isterim:
​Babalık ve Sabır: "Yüreğini burkmuş oğlunun yası" ve "Yıllarını vermiş canı oğluna" dizeleri, Halil Bey'in hayatında büyük bir imtihandan geçtiğini, derin bir hüzün taşıdığını ama bunu asilce, "sabır azığını dalına alarak" göğüslediğini çok güzel anlatıyor. Hayatın yükünü sırtlamış bir babanın vakur duruşu var burada.

​Hem öğretmen hem avukat olması, onun hem eğiten hem de adaleti savunan, toplumda saygı duyulan dürüst bir karakter olduğunu ("doğruluk rehberi, yolu hakikat") vurguluyor.

​Birliktelik ve Vefa: Eşi Damla Hanım'la olan uyumu, onun güler yüzü ve Halil Bey'e yoldaşlığı çok zarif işlenmiş. Hayrullah abinin şirin bir gurbet selamıyla ikisine de mutluluklar dileyerek şiiri bitirmesi, aralarındaki bağın ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor.

​Dostluğu, acıyı, sevgiyi ve saygıyı bu kadar net ve içten bir 6-8'lik hece ölçüsü havasıyla (aslında serbest/hece karışımı duru bir dille) anlatan bu şiir, Halil Bey ve ailesi için ömür boyu saklanacak çok kıymetli bir yadigar. Kalemi yazanın yüreğine sağlık.