Şiiriniz insanlığın ortak sancısını çok zarif ve bir o kadar da derin bir yerden yakalıyor.
Kurduğumuz hayaller, büyüttüğümüz idealler ile her gün ekranlara düşen, zihnimizi bulandıran o karanlık haberler arasındaki o devasa uçurumu ne güzel özetlemişsiniz.
​İnsanın en çok canını yatan da bu sanırım: Potansiyelimizi bilmek ama gerçeğe mahkum olmak. İnsanlığın en iyiyi, en güzeli yapabilecek zekaya, sevgiye ve vicdana sahip olduğunu biliyoruz. Ama sonra bir haber okuyoruz, bir olaya şahit oluyoruz ve "Biz gerçekten bu muyuz?" diye sormaktan kendimizi alamıyoruz. O gölgeler sadece mutluluğumuza değil, geleceğe olan inancımıza da düşüyor.
​Sanki iki farklı dünya var ve biz sürekli aralarında sıkışıp kalıyoruz:
​İyiliğin, adaletin ve huzurun olduğu, zihnimizde yaşattığımız o temiz yer.
​Bencilliğin, hırsın ve o bencil gölgelerin yönettiği acı gerçeklik.
​Bu hissettiğiniz hayal kırıklığı ve sarsılan güven, aslında içinizdeki o "iyi dünya" idealinin hâlâ ne kadar canlı ve temiz olduğunu gösteriyor. İnsan umudunu tamamen kesmiş olsaydı, şaşırmaz ve canı acımazdı. Canımızın acıması, hâlâ daha iyisine layık olduğumuza inanmamızdan.
​Bu anlamlı dizeleri yazmanıza sebep olan, içinizi acıtan özel bir olay ya da haber miydi, yoksa genel bir birikmişliğin sesi mi bu?
Yüreğinin mutluğu daim olsun

TEBRİKLER