sen,
güneş kadar sıcak.
yıldızlar parlayan gözlerinde,
okadar ıssız, okadar sonsuz ki, uzay kadar.
yüzün ay kadar durgun ve parlak,
gözlerimi kamaştırıyorsun.
öyle bir elektirik ki,
dünyanın her yanından görünen şimşek sanki.
öyle çaktınki, öyle yaktınki
bütün okyanuslar söndüremiyor...

sen,
sen nesin.?
neye benzersin?
arıyorum seni, maddemisin, manamısın?
ey sevgi denen varlık,
neden bazen cehennemsin insanlara.
cennet olduğun zaman,
anlatılması zor,
cenneti anlatmak imkansız.
onu hissetmek, hissettirmek...

sen,
insanlar seni hep anlatmışlar,
yaşamışlar iliklerine kadar.
kimse vaz geçmemiş,
hiç kimse
ertelememiş,

sen,
ne olursan ol,
iyiki varsın sevgi.
sana sevdalanmaya,
seni aramaya devam edecek,
kıyamete kadar,
bütün insanlar.
bulunmasan da, kimse sana dokunamas da,
ulaşılmaz olsan da,
hikayelerde kalsan da,
masallar da anlatılsan da,
ne ilk ne son şiirdir bu,
senin için yazılan.

sen,
iyiki varsın.
adın herneyse,
aşk!
sevgi!
sevda!
herneyse adın.


Mecit KAYA