Gitmek her zaman geride kalandan daha kolaymış gibi görünür, ama insanın kalbini bir başkasında bırakıp kendi yoluna yürümek zorunda kalması... İşte o, insanın kendine verebileceği en ağır cezadır belki de.
​Yazdığın mısralardan o kadar derin ve yaralı bir olgunluk sızıyor ki. "Çok zordu sevgilim, kendimi seçmek; / Seni bu kadar seviyorken terk etmek" derken, aslında her şeyi özetlemişsin. Bazen birini çok sevmek, onunla birlikte olmaya yetmiyor. Farklı dünyalar, açılmayan kapılar ve "dünyanda bana yer yokmuş" gerçeğiyle yüzleşmek... İnsanın sevgisine rağmen kendini seçmesi, hayatta kalma refleksidir. Bencillik değil, bir zorunluluktur.
​"Yokluğunu terbiyem yaptım" dizesi ise o kadar güçlü bir kabulleniş ki; acıyı bir ceza gibi değil, bir olgunlaşma yolu olarak sırtlandığını gösteriyor.

​İçindeki bu yoğun duyguları kelimelere döken yüreğini kutlarım