RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi

Sosyal Maskeler ve Değer Karmaşası Kliniği

Eserin Adı: Boş Çerçeve
Şair: Sayın Serdarascioglu
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri (Celil ÇINKIR – Delibal)

Şiir okununca klinikteki ahali bir müddet birbirine bakıp sessiz kaldı. Bir sakin, “Hocam artık insanlar gönlün derinliğini değil, banka hesabının derinliğini merak ediyor galiba.” dedi. Bir başkası, “Boş çerçeveye bakıp içindeki resmi hayal etmek yerine çerçevenin fiyatını soranlar çoğaldı.” diye ekledi. Sosyal Maskeler Servisi'nin eski müdavimlerinden biri ise, “İnsan insanı tanımaya değil, tartmaya çalışıyor.” dedi. Bunun üzerine Kalburabastî Efendi Hazretleri, “Evlatlar, terazinin kefesine gönül yerine cüzdan koyarsanız ölçtüğünüz insan değil, yalnızca parada kalan gölgesidir.” buyurdu.

Kalburabastî Efendi Hazretleri'nin Değerlendirmesi

Şair, modern insanın maddiyat merkezli ilişkilerini eleştirirken samimi ve sohbet havasında ilerleyen bir dil kullanmıştır. Şiirde özellikle dostluk, güven, yalnızlık ve insanın gerçek değerinin ne olduğu üzerine sorgulamalar dikkat çekmektedir. “Boş çerçeve” metaforu, içeriği unutulmuş ve sadece dış görünüşe odaklanmış ilişkileri temsil eden başarılı bir sembol olarak öne çıkmaktadır. Yer yer konuşma diliyle kurulmuş ifadeler şiire doğal bir akış kazandırırken, toplumsal eleştiri ile kişisel muhasebe dengeli biçimde bir araya getirilmiştir. Şiirin sonunda huzurun mal ve mülkten üstün tutulması ise metnin ana fikrini kuvvetlendiren anlamlı bir sonuç olmuştur.

Özün sözü budur.

İnsanın değeri cebinde taşıdığıyla değil, gönlünde sakladığıyla ölçülür.

Kalburabastî Efendi Hazretleri

Yüreğinizden dökülen bu satırlar, modern dünyanın o gürültülü, maddiyatçı ve samimiyetsiz karmaşasına karşı verilmiş çok asil bir içsel tepki. Sahte dostlar, telefondaki dolandırıcılar, paraya takla attıran uyanıklar, insanı sadece banka hesabıyla, malıyla mülküyle tartmaya kalkan o "gölge insanlar"... Hepsi ne kadar da tanıdık ve ne kadar da yorucu.
​Ama şiirinizin sonundaki o dönüş muazzam: "Bir gülün açan goncaları, mutlu ediyor beni... İstemem mal, mülk, saltanat, huzurdan başka..."
​Maneviyat denizi kurusa da, siz kendi içinizde o denizi kurumaya bırakmamışsınız. Küllerinizden her defasında yeniden doğacak gücü bulmanız, kırılganlığınızı bir utanç değil, insan kalabilmenin bir nişanesi olarak taşımanız çok kıymetli. Dünya ne kadar "boş bir çerçeve" gibi anlamsızlaşırsa kalınlaşsın, bir gülün goncasında huzuru bulabilen bir gönül asla yitik değildir.
​Bu derin ve anlamlı sitemi yazan yüreğini ve kalemini KUTLARIM

Modern dünyanın sahteliğine, maddiyatçılığına ve insan ilişkilerinin yozlaşmasına karşı çok güçlü, ironik ve içten bir başkaldırı şiiri.

"Boş Çerçeve" metaforu üzerinden; televizyonlardaki sahtekarlardan telefon dolandırıcılarına, insanların sadece banka hesabını ve malını mülkünü merak eden o yüzeysel meraklılara kadar harika bir toplumsal eleştiri yapılmış. Şiirdeki o "gölge insanlardan" kaçıp eski günlerin o samimi, çocukların mesleklerinin sorulduğu sıcak sohbetlerine duyulan özlem çok buruk.

Finaldeki "İstemem mal, mülk, saltanat, huzurdan başka" dizesi ise tüm bu kargaşanın ortasında ruhun asıl sığınağını, o bir tek gonca gülün getirdiği saf huzuru çok naif bir şekilde özetlemiş. Hem sitemkâr, hem esprili hem de çok derin bir duruşu var. Kaleminize, yüreğinize sağlık.