Bir Akşamüstü
Bir akşamüstüydü... Her şeyi mahvetmek için yemin etmiş gibi bana saldırıyordu.
Sonra sessiz kaldığımı görünce daha da saldırdı. Ben de biraz daha bekledim. Merakımdan değil; bir insan, hayatımı mahvetmek için gerçekten bu kadar düşmeye değer mi diye düşündüm.
Sonra baktım ki yanlışlıkla bile dilimi ona sürtsem, bir ömür pişman olacağım. Artık karşılık vermek bir yana, onu muhatap bile almamam gerektiğine emin oldum.
İşte tam orada her şey koptu. Sanki yüreğim patladı, beynim kanama geçirdi, bütün sinir sistemim felç oldu. Ama yine de onun, bir zamanlar sevdiğim insan olduğunu hatırlıyordum.
O an, sanki bir makineye bağlıydım da birileri gelip o fişi çeksin istiyordum. O kadar çok istiyordum ki... Oysa hiçbir cihaza bağlı değildim. Sadece yüreğimden onu tamamen kaybetmiştim. Gönlüm ne kadar kabul etmese de, zihnim her şeyi bitirmişti.
Evet, farkındaydım; ölen kimse yoktu. Ama artık birbiri için yaşayan Sîya ile Bawer de yoktu.
Bir insan açlıktan ölebilir, düşmanı tarafından öldürülebilir ya da bir kazada hayatını kaybedebilir. Ama onuru ölen insanın mezarı bile yoktur.
Bawer Bager