ÖZLEMEYİ SEVMİYORUM

Bir sarmaşıktı içimde özlem,
Kök salmıştı yüreğime.
Her nefes alışımda,
Her nefes verişimde
Sessizce dolaşırdı içimde.

Ayaklarıma dolanır hasret,
Bir türlü bırakmaz peşimi.
Her özleyişte
Gözlerim dolup taşar,
Yağmura dönüşür gözyaşlarım;
Dinmek bilmeyen bir sağanak gibi.

Ne ağır bir kaderdir
Sevdiğini özlemek…
Gün doğarken,
Gün içinde,
Gün batarken;
Adı değişmeyen tek duygudur özlem.

Beklemesini bilen için
Ay da birdir, yıl da…
Gün de, hafta da…
Hepsi bir nefeslik zamana sığar.
Ama insanın içinde
Her nefes,
Yeni bir hasretin başlangıcı olur.

Sessiz çığlıklar büyütür sabrı,
Sabır taşına döner yürek.
Çırpınır durur,
Usul usul kanar içten.

Özlem,
İçinde olup da yanında olmayana duyulandır.
En çok da
Yüreğinin sesini susturamayanların,
Sevdiğini sessizce bekleyenlerin kaderidir.

Bu yüzden
Özlemeyi sevmiyorum…
Çünkü her özleyiş,
Sevdiğimi biraz daha eksiltirken
Beni biraz daha çoğaltıyor yalnızlığa.