Milyarlarca insan içinde bir köşeye çekilmiş hal,
Dünya telaşında kaybolan, kırılmış kuru bir dal.
Herkes işine gücüne koşarken unutulmuş sanki adın,
İnsan kalabalığında yapayalnız kalmaktır muradın.
Sorgularsın kendini; ben bu dünyada fazlalık mıyım?
Çulsuz bir mal gibi, değersiz bir varlık mıyım?
Acımayın bana diyerek haykırırsın o yalnızlığa,
Hesaplar yapılırken gark olursun derin bir ıssızlığa.
Akgül’üm, aldırma sen elin diline ve sözüne,
Daima şükür et, bak kendi yoluna ve özüne.
Köşe başlarını dönerken herkes kendi hesabıyla,
Sen yalnızlığınla baş başa kalırsın kendi esabınla.
Emeğinize ve yüreğinize sağlık değerli şair,
Bu içli eserinize, kaleminiz olsun daima dair.
Okuduk, beğendik, yalnızlığın o buruk sesini paylaştık,
Kendi halinize şükrederek gösterdiğiniz vakur duruşu alkışladık.