…..
…….

İnanın, derdim ne bir kürsü, ne bir nam peşinde,
Ne de alkış ararım kalabalık sesinde.
Bir mısra düşse yeter yorgun bir gönüle,
Bir insan bulsa kendini yazdığım kelimede.

Benim sevdam eski bir sokak lambası gibi,
Karanlıkta bekler sessiz, kimse bilmez yerini.
Bir çocuğun elindeki yıpranmış kitapta,
Bir yaşlının gözünde saklıdır değeri.

Şair olmak değil muradım göğe yükselmek,
Bir yıldız gibi parlayıp sonra da sönmek.
Bazen bir cümle yeter insanı uyandırmaya,
Bazen tek bir dize yeter yılları aşmaya.

Nice büyük sözler duydum, rüzgâr olup geçti,
Nice yüksek sesler vardı, zaman onları seçti.
Ama bir garip kalbin içinden çıkan söz,
Yıllar sonra bile sessizce kendini gösterdi.

Edebiyat dediğin bir süslü elbise değil,
Bir yaradır bazen, kapanmayan eski bir eğil.
Bir annenin duası, bir işçinin teri,
Bir aşığın bekleyişi, bir yetimin kaderi.

Kalemimi tutarım çünkü içimde bir ses var,
Susarsam eksilir sanki bu dünyadan bahar.
Benim için mesele ne övgü ne de zafer,
Bir şiir yaşarsa yeter, gerisi boş hevesler.

Varsın adımı kimse taşlara yazmasın,
Varsın rüzgâr dizelerimi uzaklara savursun.
Bir gün bir yürek okuyup “ben de böyleydim” derse,
İşte o zaman şiir yeniden doğmuş olsun.

Çünkü söz ölmez, insan geçer gider,
Mürekkep kurur ama anlam kalır geride.
Ben sadece bir yolcuyum bu eski yolda,
Şiiri yaşatmak isterim ömrüm yettiğince…

Kadir baba ışıklar içinde uyu güzel insan.!!

— Nafiz Karak