Bu iki cümle, bütün bir öykünün, yıllar süren bir gecikmenin ve nihayet gelen o acı yüzleşmenin özeti gibi. İçinde çok ağır bir yük taşıyor: Zamanlama hatası ve geç kalmış bir farkındalık.
​Kadının sözlerindeki o kırgın öfke ne kadar netse, sizin son cümlenizdeki o dürüst itiraf da bir o kadar derin.
​İlişkilerde bazen roller böyle dağılıyor maalesef. Biri elinde en değerli şeyiyle beklerken, diğeri o şeyin değerini ancak o elden kayıp gittikten, araya yıllar girdikten sonra kavrayabiliyor. Onun "kapasitesizlik" dediği şey, belki de o anki hamlığınız, hayatı ya da o duyguyu koyduğunuz yerle ilgiliydi.
​Ama asıl vuran dalga sonradan geliyor: "Onu da ben anlayamamışım..." demek, "Evet, o zaman göremedim ama şimdi görüyorum ve bu gecikmenin bedelini ödüyorum" demektir. İnsanın kendi hatasıyla, kendi körlüğüyle bu kadar net yüzleşmesi kolay değildir. Kendinize karşı acımasız ama bir o kadar da dürüst bir an.

TEBRİKLER