1
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
109
Okunma
Sahteleşen yüzleri görüyorum.
Tiksinç ve kirli eller ile birlikte,
Kan kustururcasına nefret ettiriyorlar.
Zamanın alevi sarıyor bedenimi,
Fareler kemiriyor sanki ruhumu.
Sözün fayda etmediği yerde,
Davranışın önemi kalır mı zihinde?
Sahneleşen bir perde gibi
Avutuyor herkes kendi kendini.
Kalmayacak bir Dünya için
Heder etmeye,murdar etmeye,
Var mı gerek kalpleri?
Kendim de dahil bunlara,
Anlaşılmak anlatılamayanlara inat,
Kırılan bir oyuncak misali,
Masum ve çocukça,
Umut adlı trene,
Atladım,sakin ve sessizce,
Sahnesi sona erecek Dünya hayatımla beraber.
5.0
100% (1)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
