yeri hiç değişmemiş
bir çerçevenin
içinden bakıyorum sana

yirmi yaşın
mahcubiyeti var gözlerimde
biraz da çocuksu bir rüya

sırf sen seversin diye
daha ketum
daha ince
daha sessiz
duruyorum orada

zamanın önünde eğildiği
bir anın koynunda

eğer düşseydi yolun
o eski sokaklara
ve çıksaydım karşına
utangaç bakışlarımla

sen daha parmak uçlarını
yakmadan korlarla
ben zaten teslim olurdum
o hiç yazılmamış mektuplara

ve yeşertemediğimiz
o seçkin baharlara

ne yazık ki zaman hain

mesafeler hep aramızda
ve bir bilmece gibi
hep çözümsüz

sen yine de sakla
o korlarla döşediğin
mektubu kalbinde

ve bir kadın ancak
bu kadar güzel sevilir

bir resme baktıkça

ben hâlâ
ince zeki yumuşak
ama canlı
hâlâ aynı yerimde

sen hâlâ
o korları avuçlayan âşık
yazmaya devam eden
ve yanmaya razı