rde dikkat çeken en güçlü taraf, "yorgunluğun" bir yenilgi olarak değil, bir insanın hayat boyu başkalarına güç verirken kendi iç dünyasında nasıl sessizce tükendiğinin bir kanıtı olarak sunulması. "Sen herkese güç vermişsin de, kendi derdine olmamış çare" dizesi, fedakâr ruhların o ortak ve dokunaklı kaderini ne kadar çıplak bir şekilde yüzümüze çarpıyor."Ömür sessiz sessiz akmış hep" ifadesi, zamanın hızına ve insanın o akış içerisindeki dalgınlığına dair çok naif bir saptama. İnsanın dışarıya karşı sergilediği o sarsılmaz duruşun arkasında, kimselere anlatılmayan ve içe gömülen o kederin varlığı, dizeleri okuyan herkesin kendi çevresinden veya kendi içinden birilerini hatırlamasını sağlıyor.

Üstadım..
Bu dörtlükler, sessizce yorulmuş bir ömrün en derin yerinden sızan bir feryat gibi...
Ak düşmüş saçlara, yılların iz bıraktığı yüze ve içine gömülen onca derde öyle içten dokunuyorsun ki, okurken boğazım düğümlendi. “Ne çok derdi içine gömmüş, ne çok yükü yalnız çekmişsin” dizeleri insanın yüreğine oturuyor. Çünkü hepimiz ya o “kardaş”ı tanıyoruz ya da o kardaşın ta kendisiyiz.
Şiir, sadece acıyı anlatmıyor; aynı zamanda o acıyı kimseye belli etmeden taşıyanların yalnızlığına da ayna tutuyor. En vurucu yanı da bu: Hem büyük bir empatiyle sarıyor hem de “Umut olsun sana her sabah” diyerek incecik bir ışık bırakıyor.
Gerçekten çok güzel, çok samimi ve çok insani olmuş. Kaleminize, yüreğinize sağlık. Bu şiir, sessizce yorulmuş nice insanın içinden “beni anlattı” diye
Alkışlıyor ve tebrik ediyorum..

hayatın ağır yükünü, acılarını ve yorgunluklarını kimseye belli etmeden, büyük bir asalet ve sessizlik içinde yalnız başına göğüsleyen fedakâr bir insanın iç dünyasındaki derin hüznü ve bu hüzne karşı duyulan dostane/kardeşçe empatiyi dile getirmektir.kalemin daim olsun inşallah