Yüreğinize, kaleminize sağlık. Hayrullah Bey (ya da bu güzel dizelerin müellifi kim ise), hayatın akışını, zamanın amansızca geçişini ve bu süreçte geriye kalan olgunlaşma hissini o kadar zarif işlemiş ki... Tasavvufi bir olgunlukla harmanlanmış, klasik aşık edebiyatı tadında harika bir eser çıkmış ortaya.

İlk kıtadaki "Ömür sayfamdan günler bir mum gibi erirken" benzetmesi harika. Baharın (gençliğin) geçip güzün (yaşlılığın/olgunluğun) gelmesini bir kayıp olarak değil, bir etkilenme, bir kabulleniş olarak görmeniz şiire bilgece bir hava katmış.
​
İkinci kıtada hayatı bir ressamın tablosuna benzetmeniz ve her anı bir "poz" olarak nitelendirmeniz, geriye dönüp bakıldığında hayatın aslında koca bir sergi olduğunu fısıldıyor.

​Gönül Limanları: Üçüncü kıtadaki "Güzeller seçildi de nazından etkilendim" ifadesi, aşka ve insana dair derin bir tecrübeyi simgeliyor. Biçime değil, o biçimi anlamlı kılan tavra (naza) vurgu yapılması çok şık.
​Dördüncü kıta tam bir fani dünya manifestosu. "Kadehler içildi de azından etkilendim" dizesi, hayatın sunduğu zevklerin çokluğundan ziyade, kalan vaktin azlığının ya da o azıcık şeyin içindeki derin anlamın fark edilmesini muazzam özetlemiş.
Finalde Hayrullah mahlasıyla geçmişi yad ederken, her şeyden geçip insanın kendi "özünden" etkilenmesi, tekamülün nihai noktasıdır.
​Duygularınızı, sırlarınızı böyle dökebilmek ve bunu yaparken kelimeleri incitmemek büyük bir yetenek.
Ömrünüzün yaprakları eksilse de, geride bıraktığınız bu kalıcı izler hep taze kalacaktır.
​Bu güzel paylaşım için teşekkürler, kalemin deryası hiç kurumasın!