Paylaştığınız bu şiir, halk şiiri geleneğinin (özellikle âşık edebiyatının) derin izlerini taşıyan, toplumsal ve bireysel ızdırabı harmanlayan güçlü bir koşma/ağıt örneğidir. Son dörtlükte geçen "Fehmi" mahlası, eserin geleneksel bir ozan kalemiyle ya da o üslupla yazıldığını gösteriyor.
​Şiirin yapısal ve tematik dökümü şu şekildedir:

İlk dörtlükte doğa olayları (yağmur, kar, gök gürlemesi) üzerinden kozmik bir düzene ve bir Yaratıcı'ya ("Bunları yapan elbette biri var") atıf yapılarak sığınma arzusu işlenmiş.

İkinci ve üçüncü dörtlükler tam bir toplumsal başkaldırı ve adalet arayışıdır. Yoksulluk, empati eksikliği ("insaf etmeli") ve hukuksuzluk ("Hak hukuk yoktur") karşısındaki çaresizlik dile getirilmiş.

​Son dörtlükte (karalama/mahlas dörtlüğü) ise şair odağı kendine çevirir. "Dert bir değil ki" ifadesi, dertlerin çokluğunu ve kronikleşen hastalık/hüzün sarmalını anlatır. Anne figürüne ("güzel anam") sığınma ise çaresizliğin en samimi dışavurumudur.
İçim yanarken bitmez efkarım" dizesi her dörtlüğün sonunda tekrarlanarak şiirin ana duygusal tonunu (efkar, hüzün, acı) sabitleyen bir nakarat işlevi görmektedir.
​
​Oldukça yalın, samimi ve Anadolu insanının dertlerini haykıran bir "dert ortağı" üslubu var. Sadece son dörtlükte nakarat kısmındaki "efkarım" kelimesi ikinci dörtlükte "efkerim" olarak yöresel veya ses uyumu kaynaklı bir değişime uğramış.
TEBRİKLER