2
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
150
Okunma
Dumanı kömür karası, yükü dertten ağır,
Geçtiği bozkırlar dilsiz, dağlar sağır.
Demir raylar üstünde bir ömür sızlar,
Gözü yolda kalanların feryadını çağır.
Gecenin karanlığına vurur keskin sesi,
İçinde taşır her yolcunun son nefesi.
Gurbeti sılaya bağlayan o ince hat,
Kiminin umudu, kiminin gönül kafesi.
Pencerelerinden süzülür solgun yüzler,
Geride kalır yaşlı gözler, eksik sözler.
Kara tren akar gider bilinmez meçhule,
Her istasyonda bir ayrılık hikayesi gizler.
5.0
100% (4)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz