“Baba Olmak” şiiriniz, babalığın görünmeyen yüklerini, fedakârlığını ve sessiz mücadelesini samimi ve etkileyici bir dille anlatmış.
Özellikle son dörtlükteki duygu yoğunluğu, şiire ayrı bir derinlik katıyor.
Baba yüreğinin yükünü ve sevgisini içtenlikle yansıtan bu anlamlı eserinizden dolayı sizi gönülden tebrik ediyorum. Kaleminiz daim olsun.

Harika bir şiir!
Babaların o dışarıdan sert, içeriden yumuşacık, her şeyi sineye çeken ve ailesi için saçını süpürge eden fedakâr yapısını o kadar güzel ve içten özetlemiş ki...
Kaleminize mısraları paylaştığınız yüreğinize sağlık.

​Şiirde babayı anlatan o kadar naif ve nokta atışı benzetmeler var ki, insan okurken duygulanmadan edemiyor:

​"Hiç acı söylemez yerken tokadı": Hayatın tüm zorluklarına, tokatlarına göğüs gerip ailesine bunu yansıtmama çabası...

​"Hane harmanına yabadır baba": Evi çekip çeviren, rızkı toparlayan o gizli güç.
​"Sırtında elbise bilmem kaç yıllık": Kendinden kısıp çocuklarına, evine harcayan o klasik, eli öpülesi baba figürü.

​"Yufka yürekliyken kabadır baba": O korumacı, bazen mesafeli duran duvarın arkasındaki o merhametli kalp.
​Son kıta ise her şeyi özetlemiş: Değeri maalesef çoğunlukla göçüp gittikten sonra anlaşılan o koca çınar...

​Gerçekten çok başarılı ve kafiyeleriyle, ritmiyle tam bir halk şiiri tadında olmuş. Paylaştığınız için teşekkürler!