Bu dizeler, beklemenin en ağır, en keskin virajını fısıldıyor aslında: Bilinmezlik ve yarım kalmışlık.
​Sorularınızın her biri beklemenin farklı bir yüzüne ayna tutuyor:
​Terk edilmek, bir bitiş çizgisi sunar; canı yakar ama önünüzde eninde sonunda yürünecek bir yol bırakır.
​Kavuşamamak, araya giren mesafeler ya da engellerdir; acıtır ama suçlusu bellidir.
​Aklın onda kalması ve yarım kalan hikayeyi tamamlama arzusu ise insanı zihinsel bir hapishaneye kilitler. Çünkü insan beyni yarım kalan, noktalanmamış hikayeleri tamamlamak üzere programlanmıştır

Bitmeyen her şey, zihinde sonsuz bir şimdiki zamanda yaşar.
​Ama yazdığınız o son satırlar, tablonun en trajik yerini boyuyor:
​"Ama / Beklenen hiç gelmedi. / Çünkü / Beklendiğini bilmedi."
​İşte düğüm tam olarak burada atılıyor. Roller değişiyor, dekorlar eskiyor, yıllar geçiyor ama beklenen kişinin bundan haberi bile olmuyor.

Bu durum, beklemeyi bir "umut" olmaktan çıkarıp, kendi kendine dönen sessiz bir değirmene dönüştürür.
​Bazen insan karşı tarafı değil, o hikayedeki kendi hissini, o yarım kalmışlığın büyüsünü bekler.

Acaba diyorum beklendiğini bilseydi durum böyle olurmuydu ve rüzgar hangi yöne eserdi sizin yüreğimizde..


Yüreğine sağlık güzel eserdi..

Abla bir kahve icmeden şiir bitti acaba kuyruğunu uzatsaniz şiirlerin yinede aferin size güzeldi