RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi

Toplumsal Sitem ve Vicdan Muhasebesi Kliniği

Eserin Adı: Nasıl
Şair: İyi Ozan
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri (Celil ÇINKIR – Delibal)

Kalburabastî Efendi Hazretleri şiiri RUSAMER ahalisine okudu. Bunun üzerine bir sakin, Hocam bu şiir bir sitemname gibi dedi. Bir başka sakin, şair yalnız kendi derdini değil, memleket derdini de omuzlamış diye ekledi. Arka sıralardan bir RUSAMER müdavimi, her kıtanın sonunda gelen "Ben nasıl..." sorularının şiire itiraz ve isyan tonu kazandırdığını söyledi. Bir başka sakin ise, Hocam burada öfke kişisel değil; haksızlığa ve duyarsızlığa yönelmiş dedi. Kalburabastî Efendi Hazretleri başını sallayarak, vicdanı yaralanan insan bazen susamaz; şiir onun dili olur buyurdu.

Puanlama

Özgünlük — 18 / 20
Toplumsal eleştiriyi soru-cevap formunda işlemesi şiire canlılık kazandırmaktadır.
Tekrarlanan itiraz cümleleri eserin karakterini belirlemektedir.

Dil ve Üslup — 18 / 20
Halk şiiri geleneğine yakın, sert ama anlaşılır bir söyleyiş tercih edilmiştir.
Şair duygularını filtrelemeden, doğrudan ifade etmektedir.

Düşünsel Derinlik — 19 / 20
Adalet, eşitsizlik, duyarsızlık ve toplumsal bozulma gibi konulara temas etmektedir.
Şiir yalnız yakınmakla kalmayıp sebepleri de işaret etmektedir.

Yapısal Bütünlük — 18 / 20
Her kıta aynı sorgulama ekseninde ilerlemektedir.
"Ben nasıl..." redifi şiirin omurgasını oluşturmaktadır.

Etkileyicilik — 19 / 20
Okuyucunun dikkatini diri tutan güçlü bir serzeniş dili bulunmaktadır.
Özellikle memleket ve vicdan vurgusu etkileyici durmaktadır.

Toplam Not: 92 / 100

Kalburabastî Efendi'nin Klinik Kanaati

İyi Ozan bu şiirde bireysel bir hüzünden çok toplumsal bir rahatsızlığı dile getirmektedir. Şair, gördüğü aksaklıklara karşı sessiz kalamayan bir karakter çizmektedir. Şiirin merkezindeki "Ben nasıl..." soruları aslında cevap bekleyen sorular değil, vicdanın yükselen itirazlarıdır.

Özellikle açlık, adaletsizlik, fırsatçılık ve duyarsızlık üzerine kurulan dizeler şiirin toplumsal yönünü güçlendirmektedir. Yer yer öfke dozunun yükseldiği görülse de bu öfkenin kaynağı şahsi çıkar değil, memleket hassasiyetidir.

Teknik açıdan bazı dil ve imla kusurları bulunsa da şiirin samimiyeti ve içtenliği bunları ikinci plana itmektedir. Çünkü okuyucu burada süslü bir şiirden çok, içi dolmuş bir gönlün feryadını duymaktadır.

Özün sözü budur. Vesselam.

Dert yalnız insanın kendine dokunduğunda değil, memleketine dokunduğunda da büyür.