Bilmiyorum fark ettinmi, çok konuşmam.
Ağzımda çok laf yapmaz öyle.
Yazmayı severim bazen, kalemle değil kalbimle yazarım.
Şimdi sana ilk ve son kez yazıyorum.

Artık hiç bir şey beklemiyorum senden.
Verdiklerimi sevdiklerime sayarsın.
Sadece gözlerine bakmak yeterken bana, senden bir şeyler eksilmedi ki asla.

Senden biraz alacağım,aşk olsun.
Belki başka bir hayatta, belki de cennette.
Dünyadaki cenneti bulmuştum gözlerinde,
Sen beni mahrum ettin o cennetimden.

Allah’tan ki benim kalbim çok büyük.
Her zaman herkesin bir yeri var orada.
Bazıları tahtlarda, saraylarda,
Bazıları sen gibi kimsesizler mezarlığında.

Şimdilerde bir mezar kazıyorum kalbime ellerimle.
Başında taşı, üstünde adı olmayacak.
Faili sen olan aşkımı yatıracağım içine.
Pamuklara sarıp sarmaladığım aşkımı.

Bazen insanlar Azrail’i bile bekler, çağırır.
Belki de görse baş ucunda sımsıkı sarılır.
Benden bir şeytanlık mı sezdin acaba?
Şeytanı kimse sevmez, kimse de beklemez asla.

Çok bir şey de yaşamadık aslında, biliyorsun sen de...
Hiç de bir şey beklemedim ki senden bana iyi gelen.
Sadece varlığın, sesin, nefesin ve gülüşündü.

Şimdi sen de kendi içinde bir münazara yapıyorsundur elbette.
Ben ise dünden ve senden kalan suyu yudumlarken.
Eksikliğini içiyorum sessizce.

Oysa ki hiç adını koymamıştım bu sevdanın. Korkuyordum aslında senin yokluğundan.
Uzaktan sevmeyi denemiştim , beceremedim.
Kahretsin çok üzgünüm.Özür dilerim...