14
Yorum
22
Beğeni
5,0
Puan
291
Okunma

Yaşam yormuştu...
İkimizi...
Sen yorgun , ben yorgun...
Yorulacak ne vardı ki,,,
Sevmekten , aşktan yana...
Yıpranan neydi...
Beyin kıvrımlarında , bitmeyen gece...
Bekledim...senin hiç sabahın olmadı ki...
Uykun , rahatın sevgiden çok önemliydi...
Ne istedin de , benden almadın ki...
Canımdan , sevgimden , aşktan yana...
Tartışmaların....telefonun bir ucunda...
Kıskançlıkların...bitmeyen hasettin..aşktan yana..
Oysaki....nişanlıyken güllerle donatmıştım senin
İşyerini...
Beğendin mi...demiştim....
İnce nezaketimi...
Sabahın köründe , telefon ...açılır mı demiştin...
Yüreğim yangın yeri , alev , alev..
Saat on da yakmışın ,
Sevginin tüm kulelerini...
Kapanan bir telefon ,
Atılan bir yüzük olmuştun...
Ruhumdan çıkarttığım ,
Sarı saçların ,suçlu gözlerin olmuştu...
Şımarıklığın zirvesinde ,
Sen uslanmaz...
Güzel sevgili....ardında bıraktığın sevgi..
huyun , suyun güzel olsaydı , severdim...
Aşkımda yitirdiğim , huysuz kadın
Yıllarca can çekişsen de , artık dönemem sana....
Ruhumda kaldı....
Batan....cam kırıkların....
Artık...yitik , umarsız , anlamsız mavi gözlerin...
Boş kalan çerçevede sevgilerin....!
5.0
100% (18)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.