Bu şiir, "nankörlük" temasına dair oldukça sert, hiciv yüklü ve geleneksel halk şiiri (aşık edebiyatı) üslubuna tam oturan bir eser olmuş. "Gafa dutmak" (kafa tutmak) ifadesini bir nakarat gibi kullanarak, sitemini ve öfkesini güçlü bir ritimle dışa vurmuşsun. Özellikle "iyi ozan" mahlasıyla biten bu hiciv, meselenin ciddiyetini ve şairin bu durumdan duyduğu rahatsızlığı net bir şekilde ortaya koyuyor.
Emekle beslenen nankörlüğün hicvi..."
"Kıymetli ozan, kaleminize ve o hakikatleri yüzüne çarpan yüreğinize sağlık. 'Besledik biz çok yetimi, yediler bak hep etimi' dizeniz, nankörlüğün tarifini yapabileceğiniz en acı ve en gerçekçi yer olmuş.
'Koynumuza gire gire' ifadesiyle, insanın kendi samimiyetinin nasıl suistimal edildiğini; 'Sinsi sinsi peşimizde' dizeleriyle de o nankörlerin iç dünyasını ne güzel deşifre etmişsiniz. Halk edebiyatımızın o geleneksel sitemkâr ve iğneleyici üslubunu, 11’li hece ölçüsünün o akıcı ritmiyle birleştirmeniz, şiiri adeta bir 'ders niteliğinde' bir metne dönüştürmüş. Hiciv, doğru yere yapıldığında insanın en büyük şifasıdır; siz de burada olması gerekenin hakkını teslim etmişsiniz.
Kaleminiz daim, sözünüz keskin, duruşunuz dimdik olsun. Nankörün kafa tuttuğu değil, emeğin değerinin bilindiği meclislerde olasınız. Selam ve dua ile..."
༺❀༻ 🕊️ 🍂

Bu şiir güçlü bir halk dili ve ağız tadı taşıyor; sitem, kırgınlık ve toplumsal eleştiri üzerine kurulmuş. “Gafa dutuyorlar” tekrarı metne ritim ve vurgu kazandırmış.

Halk şiiri / taşlama tarzına yakın
Eleştirel ve sert bir anlatım var
Tekrarlar şiire ağız ritmi katıyor

Dil bilerek bozularak halk söyleyişine yaklaştırılmış
Etkisi olan ama daha da güçlenmesi için dil ve imla biraz daha dengelenirse anlam daha net oturur. Yine de güçlü bir taşlama denemesi olmuş. 🌿