Dert ile yoğruldu garip insanlar,
Vicdanlar sustukça büyür yaralar.
Sevginin yerini aldı çıkarlar,
Vicdanlar sustukça büyür yaralar.

Komşu komşusunu unutmuş,
Muhabbet sofraları kurumuş,
Bir selâmın değeri unutulmuş,
Yürekten yüreğe düştü karalar.

Evlerde bereket eksik bugünler,
Emekle tükenir nice ömürler,
Pazarda el yakar bütün ürünler,
Geçim yükü altında eğik başlar.
Fakir ocağında sönmüş çıralar.

Gençlerin gözünde yarın sislidir,
Hayaller uzakta, yollar gizlidir,
Çalışsa da bahtı çoğu küskündür,
Umutlar yorulmuş, yorgun insanlar.
Yarın diye bekler mahzun sıralar.

Ekranlar önünde ömür eriyor,
İnsan insandan da uzak duruyor,
Kalabalıklar hep yalnız yürüyor,
Sessiz çığlıklara döndü sesler.

Doğru söz söyleyen hor görülüyor,
Eğri yol tutana yol veriliyor,
Haklının feryadı duyulmuyor,
Adalet bekliyor kuru dualar.

Betona boğuldu yeşil vadiler,
Kurudu pınarlar, sustu dereler,
Göğe duman saldı yüksek bacalar,
Tabiat soruyor: Nerde vefalar?

Mazlumun gözyaşı dinsin denmedi,
Savaşın ateşi sönsün denmedi,
Çocuklar oyuncak yerine korkuyu,
Küçücük yürekle taşır yıllarca.
Barışa hasretiz, dünya çapında.

İyilik bir kandil gibi titriyor,
Merhamet arayan yürek bitiyor,
Gönüller kırıldıkça umut gidiyor,
İnsanlık kendini arar hâlde.

Yine de umudu gömmemek gerek,
Sevgiyle yeşerir kuruyan çiçek,
İnsan insan olsun yeter diyerek,
Açılır gönülde nice kapılar.

Gel ey gönül, yine hakka sarılasın,
Sevgiyle, kuruyan dallar dirilsin,
Adalet güneşi dünyaya yayılsın,
Karanlık günlere doğsun sabahlar.

Mahrûmî der, gönül etme karalar,
Bir gün elbet diner bütün yaralar,
Sevgiyle onulur kırık diyarlar,
Vicdanlar konuşsun, gülsün yarınlar