Toplumun yaşadığı geçim sıkıntısını, asgari ücretin ve emekli maaşının yetersizliği karşısında ezilen o garibanın çilesini ne kadar da çıplak bir gerçeklikle dile getirmişsiniz. "Enflasyon canavarı" karşısında boynu bükülenlerin, ay sonunu getirme derdiyle başı ağrıyanların sesini bu dizelere sığdırmak, bir memleket meselesini vicdanın aynasına tutmak gibidir. Cebindeki paranın yokluğuyla hayallerinin yıkılışını birleştiren o buruk tablo, aslında pek çok insanın bugün evinde konuştuğu ortak gerçeği yansıtıyor.
Bir yanda zenginin para dolu küfesi, diğer yanda düğün hediyesini bile hayal edemeyen o garibanın bitmek bilmeyen çilesi... Bu derin uçurumu, "Gitsin artık şu enflasyon canavarı" gibi samimi ve doğrudan bir isyanla mısralara dökmeniz, şiirinize halkın gerçek sesini katmış. Simit ile çay arasındaki o zoraki hesabın, bir insanın onuruna ne kadar ağır geldiğini, kimsenin umursamadığı o yokluk belasıyla çok iyi vurgulamışsınız.
Ali Balaban’ın kaleminden çıkan bu "Memleket Meselesi", aslında adalet arayan bir gönlün, düzenin çarpıklığına karşı attığı bir çığlık niteliğinde. Taşın, metalin ve hayatın zahmetini çok iyi bilen biri olarak, insanın alın teriyle kurduğu hayallerin böyle savrulup gitmesine duyduğunuz o sitem, her dizede hissediliyor. Bu eser, sadece bir şiir değil, aynı zamanda toplumun vicdanına bırakılmış, unutulmaması gereken acı bir belge.
Okuduk, beğendik. Emeğine, yüreğine sağlık.

TOPLUMUN EN YOĞUN YARALARINA PARMAK BASMIŞSIN...AMA..CEBİ DOLU OLAN VE CEBİNİ DOLDURANLARI BÖYLE BİR SORUNU OLMADI..Kİ..! SADAKA ZİHNİYETİ İLE BESLENMEK MODA OLDU..! KUTLARIM ŞAİRİ VE YANAN YÜRÜREĞİNİ...!