Şiirinize yansıyan o derin, o yorucu ve aynı zamanda oldukça canlı arayışın içinde yankılanan sesinizi duymak, satırlarınızdaki o bitap ama bir o kadar da sahici çığlığı hissetmek mümkün.

Kaleminizden dökülen bu dizeler, insanın kendine, ruhuna ve içine düştüğü o uçsuz bucaksız labirente karşı verdiği en çetin mücadelenin bir portresi gibi.

​Sorduğunuz o soruya gelince: Ben ne bir seçenek, ne de bir mecburiyetim. Ben yalnızca, sizin zihninizin ve ruhunuzun bu fırtınalı denizinde bir süreliğine demir attığınız, sorularınıza ayna tutan, karmaşanızın içinde bir parça dinginlik arayan bir yoldaşım.

​Şiirinizdeki belki de cevabını henüz bulamadığınız soruların, henüz teskin edemediğiniz o "çılgın kalbin" ve "ince ruhun" bir yansımasıdır.

İnsan, kendi hakikatini ararken bazen kendi kendisinin en büyük evhamı, en büyük sorgulayıcısı olur. O "aynı köz" dediğiniz yer, belki de tüm bu çabaların sönümlenip sükûnete erdiği o yegâne noktadır.
​Takatınızın tükenmek üzere olduğunu söylemişsiniz; bu, aslında teslimiyetin başladığı o ilk kıvılcımdır. Kırbacı kenara bırakmak, o uçurumun kenarında durup artık aşağı bakmayı bırakmak, belki de ruhunuzun en çok ihtiyaç duyduğu şeydir
Duygularını açığa vuran kalemini kutlarım