bilirim ki vakti gelmiştir gitmenin,
alacakaranlığını aşıp yalnız kentlerin
korku ve nefreti bırakıp sokaklarına;
ayaza çalan aşkları katık edip gözyaşlarına,
çıkılmalıdır yeni ufuklara!
mavilere bağlayıp umutları,
umutları da yüreklere ekip
gidilmelidir yorgun kentlerden.

anlarım ki vakti gelmiştir gitmenin
takvimleri kanatmanın,
mevsimleri yakmanın.
vakti gelmiştir;
sensiz bir sabahta yalnızlığa uyanmanın!
derim ki o zaman gidilmeli bu kentten,
yıldızlar çekilmeli gecelerinden;
düşler bir bir alınmalı çocukların gözlerinden.

bilirim ki vakti gelmiştir gitmenin,
her mevsim kan kokan bu topraklardan!
belki suçlu değildir toprak,
toprağı kana bulayanlardan sorulmalı hesap;
ve alınmalıdır taze başaklar koyunlara,
vakti geldiğinde topraktan da sorulmalıdır hesap!

anlarım ki vakti gelmiştir gitmenin,
bu aşkın coğrafyasını terk etmenin;
recm edilmişse aşk soğuk bir çöl hüznünde
gidilmelidir o coğrafyadan,
daha fazla kanamadan kanayan yaraların,
gidilmelidir usul bir yalnızlığı avutarak.


anlarım ki vakti gelmiştir gitmenin,
gidince sen!
yeni coğrafyalar keşfetmenin,
içimdeki çöl büyümeden
yeniden sevmenin vakti gelmiştir.

ve bilirim ki vakti gelmiştir ölmenin;
öldürünce seni!
yeni bir coğrafyada,
o aşkı yeniden büyütmenin.
vakti gelmiştir;
kaybettiğin beşinci mevsimde yeniden sevmenin!
Ş.S.Y