EFSANEVİ AŞK

Vuslat görmesek de sev en azından,
Bu sevda efsane olmaya aday.
Benim yanışımdan, senin nazından,
Aşkımız efsane olmaya aday.

Ben Kerem misali yanmaya nazır,
Mecnun’ca çöllere düşmeye hazır.
Bir gün kollarında bulursam huzur,
Aşkımız efsane olmaya aday.

Tüm dillerde destan olur, dolaşır;
Bütün kâinata rengi bulaşır.
Ay’a çıkar, yıldızlara ulaşır;
Bu sevda efsane olmaya aday.

Bir ışık yak bana, tövbeni boz da;
Bırakma gönlümü ayazda, kuzda.
Tutkuluyum sana aşırı dozda,
Aşkımız efsane olmaya aday.

Yâr, artık aşkını bana bildirsen;
Razıyım, aşılmaz dağlar deldirsen.
Çile defterinden adım sildirsen,
Bu sevda efsane olmaya aday.

Kırıp zincirleri bana koşuver,
Mutluluk seliyle dolup taşıver.
Yık bütün bentleri, çağla, coşuver,
Aşkımız efsane olmaya aday.

Hayattan bir kez de biz haz alalım,
Kara bahtımızı yere çalalım.
Son nefese kadar sadık kalalım,
Aşkımız efsane olmaya aday.

Ne olur Ergül’ü yalvartma daha,
Bu öksüz sevdayı kaldır yâr şaha.
Ben Yusuf olayım, sen de Züleyha,
Bu sevda efsane olmaya aday.

Ergül Nalbant — 08.06.2026 — 05:15
------------------------------------------------------------------
Usta ve dost kalemlerden;

Kerem’in közüyle yanar bu yürek,
Mecnun misali dağları aşmak gerek.
Efsane olmaya boyun bükerek,
Bu sevda uğruna ömür biçerim.

Destanlar yazılır dilden dile bu aşka,
Gönül kapısını açtıkça başka başka.
Vuslatı dilerim hep o tek maşuka,
Yusuf olup Züleyha’ya göçerim.

Bentleri yıkıp da coşalım yine,
Sadakat yeminim, dönsün düğüne.
Ergül’ün sesiyle, sazın teline,
Aşkı efsaneye çevirip geçerim.
(Adem Çelik)