O gün ya öğle güneşi çarptı beni,
Ya da senin güzelliğin...
İlk görüşte aşk nasıl anlatılır, bilmem;
Keşke anlatabilsem.
Kalbimi sana verdim, kendime yer kalmadı.

Kalbim yanıyor, içim yanıyor, aklım karmakarışık!
Hayallerim yıkık...
Ya kendimi sana fazla kaptırdım,
Ya da aşk kaptı beni.

Şimdi “Âşık oldum sana” desem,
“Hayır” dersin diye korkuyorum senden.
Ne de olsa alımlı, güzel bir bayansın;
Belki beğenmedin beni,
Ya da sevmiyor, umursamıyorsun sevgimi.
Bir “hayır”la kurtulursun benden.

Dedim ya, kafam karışık, kalbim yangın yeri...
İçim kan ağlıyor.
Galiba kaderim buymuş.
Belki de aşkıma dizgin vuruldu,
Ama yine de yanıyor kalbim, yanıyor içim...

Ah! Yatırsalar fiçı dolusu buza,
Belki anca soğur içim.
Bir sürahi buz gibi su içsem diyorum;
Ama sönmüyor yine de içimdeki büyük aşk yangını.

Kim bilir kader, hangi yeni dertler doğur...
Korkuyorum artık.

Bu gidiş iyi değil, biliyorum.
İçimdeki aşk ateşiyle inliyorum.

Elime kalem-kâğıt alsam,
Sana olan aşkımı sayfalarca yazsam,
Birkaç mısra fazladan...
Ama bir türlü bitmiyor mektubum.
“Olmadı” diyorum, siliyorum.

Ey aşk perileri, yalvarıyorum size...
Dayanamıyorum artık!
Getirin sevdamı bana, ne olur.
İster kuma gömün beni, ister buza.

Bu hâlim hayra alâmet değil.
Attım, umutlarım söndü.
Hayallerim yıkıldı.
Kavuşmaya artık umudum kalmadı.
Dayanamıyorum bu acı dolu hayata.

Ben artık karar verdim:
Evet, vazgeçiyorum hayattan...
Ve artık gidiyorum sonsuza.

Dedim ya işte, kalbim alev almış yanıyor,
Söndüremiyorum.
Söz geçiremiyorum bu yanan kalbime.

Bir şekilde çarpılmışım:
Ya sana,
Ya da bir hayırsıza...

Elveda...
Dinçer Dayı