Paylaştığınız bu şiir, makam, mevki ve "koltuk" hırsının insan doğası, adalet duygusu ve toplumsal ilişkiler üzerindeki yozlaştırıcı etkisini oldukça etkileyici ve sarsıcı bir dille ele alıyor.

​Koltuğu sadece bir eşya değil, insanı değiştiren, vicdanını körleştiren ve onu adeta bir "kullanıcı" haline getiren bir güç simgesi olarak işlemişsiniz.
​
Yalandan yollar açmak", "menfaat uğruna dosttan kaçmak" ve "kardeşlik bağlarının sönmesi" gibi dizeler, makam hırsının sadece bireyi değil, tüm sosyal dokuyu nasıl çürüttüğünü çok yerinde bir tespit ile anlatıyor.

​Son kıtada Hayrullah mahlasıyla yaptığınız çağrı, şiirin eleştirel tonunu dengeleyen, okuyucuya bir duruş ve etik bir pusula sunan oldukça güçlü bir kapanış olmuş.

Kaybetsen de taviz verme özünden" dizesi, bu kadar ağır eleştirinin altında yatan erdemli kalma arzusunu çok güzel özetliyor.

​Kaleminize sağlık. İnsanlık tarihi boyunca hep var olan bu "güç zehirlenmesi" temasını, güncel ve dokunaklı bir üslupla dile getirmişsiniz.