Ayrılık insanı yıkarmış derler
Söylenen’den daha zormuş ayrılık
İçine düşeni yakarmış derler
Yürekte sönmeyen kormuş ayrılık

Dermanı olmayan hasta olursun
Gülmeyi unutur yas’ta olursun
Çektiğin çilede usta olursun
Acıyla kahırla bir’miş ayrılık

Kesik yara gibi durmaz kanarsın
Gece uykularda onu anar’sın
Har’lı bir ateşte her gün yanarsın
Cehennem’den farksız yer’miş ayrılık

Hicran yaşıyorsan bitik gibisin
Görmez kimse seni yitik gibisin
Dipsiz bir kuyu’da batık gibisin
Başından gitmeyen şer’miş ayrılık

Kalbinin yarısı gittiği zaman
Mutluluk iksirin bittiği zaman
Yalnızlık canına yettiği zaman
Uçurum’muş sana yar’mış ayrılık

Bu ızdırap neymiş çekenler bilir
Gizlice gözyaşı dökenler bilir
Canından bezip’te bıkanlar bilir
Tatmadan bilinmez Sır’mış ayrılık

Nereden bilirdik candan severken
Cümle alem bizi görüp överken
Vermiş kararını meğerse erken
Bize de kalemi kırmış ayrılık

Dert elem gam tasa hüzün kederdir
İnsanı bitiren asıl nedendir
Aşık’ı maşuktan mahrum edendir
Beynini kemiren ur’muş ayrılık

Hasret çekenin her birine sordum
Leyla’ya Aslı’ya şirin’e sordum
alim’ine sordum pir’ine sordum
Dediler ezelden varmış ayrılık
Eroğlu senide vurmuş ayrılık