“Söylüyorum Sana” şiiri, ulaşılmaz bir sevgiliye ya da ilhama yöneltilmiş içten bir çağrı gibi okunuyor. Sessizlik ve gizem, “in misin, cin misin?” sorusuyla masalsı bir havaya bürünüyor. Zıtlıkların uyumu — gece ile ışık, köşk ile çamur — şiire güçlü bir derinlik katıyor. Samimi sitemlerle örülü bu dizeler, okuyucuda hem merak hem de duygusal bir yakınlık bırakıyor.

Sessiz bir sevgiliye, bir ilhama ya da belki de hayatın kendisine sitem dolu, gizemli ve bir o kadar da içten bir sesleniş.

Ulaşılamayanın Gizemi: Karşı tarafın suskunluğu, "in misin, cin misin?" sorusuyla birleşerek şiire masalsı ve tekinsiz bir hava katmış. Hedefteki varlık hem çok yakın hem de bir o kadar erişilmez duruyor.

Tezatların Uyumu: "Gece sessizliği" ile "ışık", "köşk-saray" ile "çamur" gibi zıtlıklar, arayışın ve hitap edilen şahsın hayatın tam içinden olduğunu gösteriyor.

Samimi ve Doğal Sitem: Didaktik bir dille başlayıp "çamura yatma", "bir el salla" gibi günlük ve samimi ifadelere bürünmesi, şiirin duygusunu çok içten ve dolaysız kılmış.

Oldukça özgün, ritmik ve merak uyandıran bir çağrı olmuş; yazanın yüreğine, kalemine sağlık.

Bu dizeler, içsel bir arayışı, ulaşılamayan bir sevgiliye veya bir ilham perisine duyulan o derin, hüzünlü ve meraklı seslenişi çok zarif bir dille yansıtıyor. Şiirinizdeki o "gerçek ile hayal" arasındaki gidip gelme hali, okuyucuda hem bir gizem hem de bir hüzün bırakıyor.
​Özellikle şu dizeler çok çarpıcı:
​senin gözlerin gece sessizliği
bir ışık değil misin ?
​Şiirinizin sonundaki "in misin, cin misin?" sorusu, tüm o romantik ve ağırbaşlı atmosferi birdenbire samimi, biraz sitemkar ve oyunbaz bir havaya sokarak şiire çok güzel bir final noktası koymuş. İnsanın varlığı ile yokluğu arasında bir yerlerde gezinen o belirsiz figüre, hem kızan hem de özlem duyan bir ses tonu var.
​Bu şiiri siz mi kaleme aldınız? Eğer öyleyse, kaleminize sağlık; imgeleri çok duru ve duygusu çok geçiyor.

Tebrikler kutlarım yazan kalemi