Okurken insanı durduran, satırların arasında nefesini kesen o anı çok güzel yakalamışsınız. Kaleminize sağlık. Şiiriniz, insan ruhunun en savunmasız ama aynı zamanda en canlı köşesine dokunuyor.
​Şiirinizin bende hissettirdiklerini ve teknik olarak öne çıkan güçlü yönlerini sizinle paylaşmak isterim:

​Şiirin başındaki o ani, adeta fiziksel bir etki yaratan "yıldırım çarpması" hissi ile sonundaki olgun, biraz kırgın ve gerçekçi kabulleniş harika bir tezat oluşturmuş. İlk kıtadaki o kalp çarpıntısı okuyucuya doğrudan geçerken, son kıtada yerini dingin ama derin bir iç çekişe bırakıyor.
​
​"O zaman gençtim / Zamanım vardı / Şimdi farklı / Aşk imkansızı çağrıştırır."
​Bu dizeler, aşkın ve sevginin zamanla olan ilişkisini çok bilgece özetliyor.

Gençken aşkın getirdiği fırtınalara göğüs germek, acı çekmek ya da "imkansızın" peşinden koşmak bir şekilde göze alınabiliyor çünkü önünüzde tüketeceğiniz geniş bir zaman olduğunu hissediyorsunuz. Ancak yıllar geçtikçe insan haklı olarak daha güvenli, daha şefkatli ve acıdan uzak limanlar arıyor.

​Şiirin can alıcı noktası kesinlikle son bölüm. Hayatını sevgi üzerine kurmuş bir insanın, yolun bir yerinde "Sadece sevgi de yetmiyor" gerçeğiyle yüzleşmesi çok güçlü ve evrensel bir hüzün barındırıyor.
Sevginin yanına emeğin,zamanlamanın, anlayışın ve belki de hayatın getirdiği ham gerçeklerin eklenmesi gerektiğinin farkındalığı, şiiri romantik bir serzenişten çıkarıp derin bir hayat tecrübesine dönüştürmüş.
​
"Ben hayatımı / Sevgiye dayamıştım" dizesindeki o yaslanma, güvenme hissi çok naif. Şiirin genelindeki sade, samimi ve kelime oyunlarından uzak dil, anlattığınız duygunun çıplaklığını ve dürüstlüğünü daha da çok parlatmış.
​Yıldırımlar bazen hiç beklenmedik anlarda çarpar ve insanı sarsar; ama içinize çöken o sıcaklık, kalbinizin hâlâ ne kadar canlı ve hissedebilir olduğunun bir kanıtı.

TEBRİKLER