Paylaştığınız bu veda ve vefa şiiri, eğitim camiasında sıklıkla hissedilen o buruk ama samimi atmosferi çok güzel yansıtıyor. Belli ki emekli olan veya başka bir kuruma tayini çıkan "Deniz Hoca" için yazılmış, yaşanmışlıklara dayanan içten bir teşekkür niteliğinde.
​
Deniz Hoca"nın kurumdaki kıdemini, eskilerden kalan güvenilir bir dost olduğunu vurgulayarak başlıyor. Birlikte içilen çaylar ve "önce dostluk" vurgusu, iş ilişkisinin ötesine geçen bir can bağını gösteriyor.

Şair, "Ek dersleri hesaplayıp durdun sen / Kimler hasta, kimler değil sordun sen" dizeleriyle bir okulun/kurumun günlük telaşlarını, idari veya mesleki koşturmacaları şiire dahil ederek çok doğal ve samimi bir ton yakalamış.

​ Son kıtalarda, giden dostun yolunun açık olması, kaderinin güzel yazılması ve hedeflerine yavaş da olsa emin adımlarla yürümesi temenni ediliyor.
​
Kader ne yazmışsa onu görürsün" dizesine atıfta bulunarak küçük ve felsefi bir "Kadercilik eşittir tembelcilik?" eleştirisi/sorusu bırakmış. Şiirin tekdüzelikten uzak bir tartışma alanı yaratması da edebi açıdan tatlı bir detay.
​
​Şairin diğer şiir başlıklarına bakıldığında ("Arzu hoca'ya", genellikle insan ilişkileri, meslektaş sevgisi, günlük hayatın içinden samimi anlar ve hafif iğneleyici (taşlama) temalar üzerine yazmayı seven, üretken ve çevresiyle bağları güçlü bir eğitimci veya çalışan olduğu anlaşılıyor.
​Deniz Hoca'nın yolu açık olsun, yazanın da kalemine sağlık!