Hüzünle yoğrulmuş, bir o kadar da bilgece yazılmış çok etkileyici bir felsefi şiir. Klasik halk ozanlarımızın (özellikle son dörtlükteki "Kocapırım" mahlasından anlaşıldığı üzere) o dertli, dünyayı ve ömrü sorgulayan üslubunu harika bir şekilde yansıtıyor.
​Şiirde geçen bazı derin temalar ve imgeler dikkat çekiyor:
​Zaman ve Yabancılaşma: "Yarına geç kaldık, dünler yabancı" dizesi, insanın zaman karşısındaki çaresizliğini ve ömür geçerken hem geçmişe hem geleceğe yabancılaşmasını çok güzel özetlemiş.
​Geçicilik (Fânilik): "Zaman eleğinden ne canlar geçti" ifadesi, dünya hayatının gelip geçiciliğini, sultanların bile tahtlarını bırakıp gittiğini hatırlatan güçlü bir metafor.
​Doğruluk ve Vefa: Son dörtlükte, dünyadan geriye kalan tek şeyin "doğruluk" olduğu vurgulanırken, emeğin değerini bilmeyen insanlara karşı sitemkâr bir duruş sergilenmiş.
​Hem ritmi, hem de "yabancı" reddifiyle kulakta bıraktığı o buruk melodi çok başarılı. Paylaştığınız için teşekkürler.