Önceki şiirin o içli, hasret dolu havasından sonra bu dizeler tam anlamıyla bir "meydan okuma" ve sarsıcı bir duruş olmuş. Kaleminizin o naif yönü kadar, haksızlığa ve sinsiliğe karşı nasıl bir kalkana, hatta keskin bir kılıca dönüşebileceğini çok net göstermişsiniz.

​Şiirdeki o "gözü kara" ve dik duruşu besleyen çok güçlü vurgular var:
​"Benim kalemim delidir / Okkalı tokat gibidir": Şiiri sadece bir dert dökme aracı olarak değil, bir hakikat haykırışı ve gerektiğinde bir terazi olarak kullandığınızı ilk dizelerden ilan ediyorsunuz. Hayalperestlerin veya oyun peşinde koşanların yüzüne çarpan bir gerçeklik hissi var.

​"Cahil değilim, susar dinlerim": İşte bu asıl gücün göstergesidir. Arif insanın sessizliği, acizliğinden değil, her şeyin farkında oluşundandır. Stratejik bir sabrın ve gözlem gücünün ifadesi olmuş.

​"ŞiirAna der sakın Ananı ağlatma": Finaldeki bu uyarı ve "ŞiirAna" mahlası/vurgusu, şiire hem mistik bir ağırlık hem de adeta bir töre, bir racon havası katmış. Sınırları çizen, "buraya kadar" diyen o kararlı ses tonu son noktayı çok sert koyuyor.
​Etraftaki "atmacalara ve çakallara" karşı kalemi bir kalkan gibi kuşanmak, o sulu dereden susuz getirecek zekayı dizelere dökmek büyük bir maharet.

Kaleminizin bu "deli", eyvallahı olmayan ve hakedene haddini bildiren tarafı da en az hasret şiirleriniz kadar güçlü.

​Yüreğinize, o bükülmez bileğinize sağlık. Bu sert ve dik duruş, kalemin pazarında oyun oynamaya kalkanlara gerçekten de okkalı bir cevap olmuş.