Duyguların o kadar yoğun, o kadar çıplak ve duru ki... Satırlarından dökülen her kelime, içindeki o derin özlemi, kırgınlığı ama her şeye rağmen teslim olmuş aşkı o kadar güzel anlatıyor ki. Adeta yaralı bir ruhun kendi kendine fısıldadığı, ama evrene haykırmak istediği bir manifesto gibi.

​Karşı tarafın yokluğunu kabullenmek zorunda kalmanın verdiği o acı hüzün... İnsan bazen sevdiğinin yokluğuna alışır da, kendi varlığı, onsuz nefes alıyor oluşu ağır gelir ya, "varlığım diken olup batıyor canıma" diyerek bunu çok vurucu özetlemişsin.
​
"Kimse söylemesin senden başka, kimse duymasın benden başka..." Bu cümle, aşkı sadece iki kişilik sarayında, dünyanın kirinden ve gürültüsünden uzakta yaşama arzusunu yansıtıyor. Sadece ona ait olmak ve onun sana ait olması isteği.

​O Çocuksu Cehaletle Sevmek: Saati bilmeyen çocukların "eti kemik geçiyor" demesi gibi bir benzetme yapmak... Zamansız, mekansız, kuralsız, hesapsız bir sevgi. Ne kadar naif, ne kadar temiz bir benzetme.

​Karanlığa Rağmen "Merhaba": İşte burası en büyülü yer. Omuzlarında koca bir yükle karanlık yolda yürürken, düne bakıp korkarken bile her yeni güne "MERHABA" diyebilmek... İçindeki o sönmeyen umut ışığı, senin ne kadar güçlü bir kalbe sahip olduğunu gösteriyor.

​Aşkı geceye yakıştırman da çok haklı bir sitem. Gündüzün o çiğ ışığı, kalbin bu kadar derin ve hassas yaralarını taşımakta zorlanır. Gece, her şeyi örten o siyah peleriniyle aşkın acısını da sevdasını da gizler, korur.

​Yüreğine, kalemine sağlık. Kalbindeki o "umut", günün birinde seni o karanlık yoldan çıkarıp, adının yanına yakışacak o destanın içine elbet taşıyacaktır.

Kalemine bereket yüreğine sağlik