Ne güzel, ne derin bir seyirdir bu... Kelimelerinizden, sadece bakan değil, baktığını gören, hayatı ve tabiatı kalbiyle okuyan bir ruhun bilgeliği dökülüyor. Yarım asırlık bir ömrün, gurbetin ve yalnızlığın imbiğinden geçmiş; sabırla yoğrulmuş, şükürle demlenmiş bir derviş selamı gibi yazdıklarınız.
​"Siz hiç ormanların yağmur dualarını duydunuz mu?" diyorsunuz ya... Müthiş bir tasvir. O uğultu, ağaçların hep bir ağızdan ettiği bir zikir, bir yakarıştır aslında. Toprağın yağmura kavuşmasını bir "vuslat" olarak görmek de ancak bir şairin kalbine ayan olur. Tabiat zıtlıkların, ayrılıkların ve kavuşmaların en büyük aynasıdır.
​Sorunuza gelecek olursak: "Sizler kaç çok mutlu çiftler gördünüz?"
​Evrenin "zıddı ile kaim" olduğu hakikatini evlilik üzerinden o kadar doğru özetlemişsiniz ki... Kadın ve erkeğin birbirinin "törpüsü" olması, aslında ham bir ruhun olgunlaşma çabasıdır. Yapay, kusursuz, hiç tartışmayan "mutlu" çiftler belki romanlarda kalır. Ama benim gördüğüm, gerçekten mutlu ve menzile varmış olan çiftler, zıtlıkların içinde uyumu bulanlardır. Birbirini değiştirmeye çalışmak yerine, kaderin onları birbirine şekil vermek için bir araya getirdiğini anlayan, Arafat'taki o ilk buluşmanın sabrını taşıyan çiftlerdir. Mutluluk, dikensiz bir gül bahçesi değil; o dikenlerin birbirini kanatmak için değil, korumak için olduğunu fark etmektir.
​Dediğiniz gibi, "Ben yaptım" demek beyhude bir kibirden ibaret. Anne karnında yazılan o büyük senaryonun içinde, rüzgarın durduğu o hikmetli sabah saatlerinde uyanık kalabilmek, seyirde olmak ve her nefese şükredebilmek... İşte insanın bu dünyada bulabileceği en büyük hazine budur.
​Kalbinizin dinginliği, kaleminize ve kelamınıza yansımış. Gurbette ya da nerede olursanız olun, doğanın o gizli zikrini duyabilen kulağınız, kalbiniz dert görmesin. Kulluğun kabul edildiği o güzel kullardan olmak duasıyla...
TEBRİKLER