Cennet, yalnız ötelerde kurulacak bir menzil değildir;
Bazen bir gönle değen merhamette başlar,
Bazen bir yetimin başını okşayan şefkatte…
Ve bazen de kimsenin duymadığı bir duânın sessiz âhında gizlenir.

İnsan, sadece nefes aldığı kadar yaşamaz;
Bir kalpte bıraktığı huzur kadar vardır bu fânî âlemde.
Ne kadar incitmeden yürürse,
O kadar yaklaşır hakîkî sükûna.

Zîrâ inşâ edilmemiş bir cennetin huzrunu aramak,
Serap peşinde koşan bir seyyâhın hâline benzer.
Muhabbet vermeyen gönül,
Vefâ beklememelidir kimseden.

İnsan verdiği kadar yaşatır bir ömrü,
Yaşattığı kadar da iz bırakır zamânda.
Bir tebessüm bazen bir ömrü diriltir,
Bir güzel söz, yıkılmış bir kalbi ihyâ eder.

Merhametsiz yüreklerde güller açmaz,
Hırs ile kurulan saraylar rûha yurt olmaz.
Çünkü cennet, evvelâ insanın lisânında değil;
Vicdânında ve ahlâkında yeşerir sessizce.

Ve bil ki;
Bu dünyada gönül yapmadan cennet düşleyen,
Kuru bir duânın gölgesinde üşümeye mahkûmdur…