Hayat denen bu yolda, adım adım yürürken
Bazen ağladık bazen, güldük biliyor musun?
Gönül dağlarımızı,isli duman bürürken
Kendimizi Derede, bulduk biliyor musun?

İçimizi yakan kor, bir dağ gibi büyüdü
Sevdanın ateşiyle, hasret aldı yürüdü
Bir damla huzur bulduk O da bizi sürüdü
Özümüz feryat figan, dolduk biliyor musun?

Aynaya bile küstük, görmedik yüzümüzü
Zaman acı yüzüyle, korkuttu gözümüzü
Kuru yaprak misali, savurdu dertler bizi
Dünyanın çilesinden, yıldık biliyor musun?

Gönül bahar beklerken, kış bindi dalımıza
Sevenlerimiz bakıp, acıdı halimize
Umutlarımız söndü, köz düştü gönlümüze
Susamış güller gibi, solduk biliyor musun?

Dost bildiklerimiz de, birer birer gittiler
Dünya telaşesiyle, bir ömür tükettiler
Vakit saat gelince, bir bir veda ettiler
Mazileri yad edip,kaldık biliyor musun?

Hayrullah’ım aşk ile, koşa koşa yoruldu
Her gördüğü ışığa, umut diye sarıldı
Sabır, şükür suyuyla, hamurumuz yoğruldu
Nice gönül kapısı, çaldık biliyor musun?

Kulhayrullah
18 Mayıs 2026

Dost kalemlerden
Nuriye Akyol ( Nürfani)

Yıllarımı öğüttü zaman değirmeninde,
İnceldikçe inceldik gam keder kirmeninde.
Birkaç parça mutluluk saklayarak yeninde,
Yetim bir çocuk gibi güldük, biliyor musun?