Dillerimden dökülen bir bestesin sen
Gözyaşımdan içime düşer hasretin
Ilık bir meltem gibi başımda esen
Soğuk düşlerimin Güneş’isin sen.

Gecelerime doğar her günde anın
Yorgun düşmüş kalbime şifadır sevdan
Sanki bin yıldır aklımda kalan adın
Vurgun yemiş ruhumun neşesisin sen.

Uzaklarda ararken bulduğum bahar
Kış ortasında açan o nazlı çiçek
Sana çıkan yolları hep sende arar
Ömrümün en güzel hikâyesisin sen.

Sustuğum her sözde saklı bir çığlık
Varlığın içimde bitmez bir aydınlık
Sensizlik dediğim dipsiz bir karanlık
Yalnızlığımın son perdesisin sen.

Gözlerin ufkumda hiç sönmeyen bir fer
Adın dualarımda en kutsal bir yer
Bir Sevda ki içimde yaz gibi eser
Gönül bahçemde bir gül tanesisin sen.

Zamanın durduğu o eşsiz bir anda
Bir nefes gibisin damarımda kanda
Senden gayrı ne varsa yalan cihanda
Bildiğim tek Gerçek tek sevdasın sen.

Deryaları aşsam da sensin sığınak
Kurumuş toprağa rahmetle sağanak
Aşka kanadın açan en son dayanak
Umut limanımın tek gemisisin sen.

Yıldızlar dökülse yansada bu alem
Seni anlatmaya yetmez bu kalem
Varlığındır sevincim yokluğun elem
Kader kitabımın baş sayfasısın sen.

Mevsimler değişir solar bütün renkler
Hep Sende düğümlenir bütün dilekler
Yollarını gözleyen masum melekler
Cennet bahçesinin müjdesisin sen.

Erdinç SERT