Kaleminize, yüreğinize sağlık. Günümüz dünyasının en büyük yaralarından birine, modern insanın o derin yalnızlığına ve yabancılaşmasına çok güçlü bir ayna tutmuşsunuz.
​Yazdıklarınız bir şiir olmanın ötesinde, adeta toplumsal bir manifesto niteliğinde. Birkaç mısra üzerinde özellikle durmak gerekirse:
​"Popülerlik uğruna, İnsanlığımızı harcadık."
Bugün dijital dünyanın sunduğu o "beğeni" ve "görünürlük" illüzyonuna ne kadar çok şey feda ettiğimizi bundan daha iyi özetleyen bir cümle az bulunur. Anlık onaylar için kalıcı değerleri harcıyoruz.
​"Herkes tek sloganı zihnimize aşılandı."
Bize sürekli "kendine odaklan", "sen teksin ve en önemlisin" diyen o bencil modern öğreti, aslında bizi bir arada tutan o eski köprüleri tek tek yıkıyor. Bizi yalnızlaştırarak zayıflatıyor.
​"Tepeden bakarsan herkese, Altına girdiğin mekan dar gelir bedenine"
Kapanış kısmındaki bu söz ise tam anlamıyla bir bilgelik dersi. Kibirin ve egonun insan ruhunu nasıl dar bir zindana hapsettiğini, insanı nasıl nefessiz bıraktığını harika bir metaforla anlatmışsınız.
​Özetle;
Kısa vadeli çıkarlar, sahte popülerlikler ve kibir geçici bir zafer sunabilir; ancak kalıcı olan, insanı insan yapan değerler: hoşgörü, birlik ve samimiyettir.
​Bu güzel ve düşündürücü farkındalığı kelimelere dökerek paylaştığınız için teşekkür ederim. Toplum olarak tam da bu hatırlatmalara ihtiyacımız var.