"iki çay alablirim mi?"
dedim.
çaycı gülümsedi
"biraz beklersen olur"

bekledim. beklemeyi iyi bilirdim.
hatta
"şu hayatta en iyi bildiğin şey ne? deseler
tereddütsüz "beklemek" derim.

beklerken düşündüm
bu da en iyilerin ikincisi.
dedim
"ulan bu adam neye gülümsedi
komik olan neydi?"
düşününce buldum.
"alablirim mi" demiştim çocuk gibi.

bilseydi
ilkini senin için (beklerken soğumasın)
ikinciyi kendime
kendi kendime içtiğimi
bilmem yine gülümser miydi
çocuk gibi.

iyi bekledim yine güzel bekledim
öğrenmiş şekersiz içtiğimi
teklif etmedi.

(tam bu cümlenin sonunda senin çayın bitti
sigarasız.
ciğerlerini sevdiğim)

aklıma gelen başıma geldi
aşkım hanım masası
artık yalnız değildi.

(cem baba hadi yakalım şu kafiri.
ben soğuk da içerim)

hemen arkasında bir masa
(artık adı bu "şiirin" masası) boştu
benimle birlikte
(emekli olduğunu tahmin ettiğim)
biri yaklaşıyordu

ellerimi dolu görünce
"siz buyrun" dedi


biz?


.