Bu metin, “özlemek” ile “vazgeçememek” arasındaki o ince çizgide yürüyen bir ruhun iç dökümü gibi… Özellikle “İnsan kaybettiğine üzülmüyormuş, bir daha bulamayacağına kahroluyormuş” cümlesi, şiirin bütün yükünü tek başına sırtlıyor. Çünkü burada acı, yokluktan değil; ihtimalin sonsuza dek tükenmesinden doğuyor.
“Bir sen lazım bir de omzuna değecek başım” dizesi ise sevmenin en sade ama en ağır hâli olmuş. Büyük cümlelere ihtiyaç duymadan insanın içini sızlatıyor. Şiirin en güçlü tarafı da bu zaten; bağırmadan yaralaması…
Ve final…
“Her merhaba dediğinde kendi kendine yenildiğini görmezden gelen biriyim” sözü, gurur ile sevgi arasına sıkışmış insanların sessiz çığlığı gibi. İnsan bazen karşısındakine değil, kendi kalbine yeniliyor gerçekten.
Kısacası bu şiir; süslü kelimelerle değil, kırılmış bir kalbin dürüstlüğüyle etkileyici olmuş. Bazı dizeler okunmuyor, direkt insanın içine oturuyor… Tebrik ederim.