Eminnur Acar’ın kaleme aldığı "Kaybedince" isimli bu şiir, insan doğası, kader, nefis terbiyesi ve evrensel denge üzerine kurulmuş didaktik (öğretici) bir eserdir.

Şaire, yaşamın zıtlıklarla kaim olduğunu ve insanın ancak bu zıtlıklar içinde olgunlaştığını vurguluyor.

​İlk kıtada şaire, insanın en büyük zaaflarından birine parmak basıyor: Kaybetmeden değer anlamamak.

Zamanın ve sevdiklerimizin kıymetini "heyhat" demeden önce bilmeliyiz.
​
​Hayatın bir denge üzerine kurulu olduğunu diyalektik bir yaklaşımla anlatıyor:
​Düalite (İkilik): Alim ile zalim, Musa ile Firavun arasındaki ilişki; iyinin anlaşılması için kötünün varlığının zorunluluğuna işaret eder.

Yusuf Peygamber’in kuyuya düşmeden (çile çekmeden) Mısır’a sultan olamaması, başarının ve olgunluğun zorluklardan geçtiğini hatırlatır.
​
Doğmadan yazılmış kaderin" ifadesiyle, insanın kendi rolünü kabullenmesi ve bu görev bilinciyle hareket etmesi gerektiği savunulur.
​
​Şiirin son bölümü, tasavvufi bir derinlik kazanarak nefis terbiyesine odaklanır:

"Nefsine hâkim olamayan, sahip olamaz hiçbir şeye" dizesi, gerçek gücün dış dünyayı değil, kendi arzularını yönetmekten geçtiğini belirtir.

Ukaladan uzak durmak ve hiçbir canlıya zarar vermemek, "kendini bilen" insanın temel vasıfları olarak sunulur.

​Sade, akıcı ve halkın anlayabileceği bir üslup tercih edilmiştir.
​Tür: Tasavvufi ve felsefi alt metne sahip, nasihatname tarzında bir şiirdir.

Sakin, bilgece ve kabullenmiş bir eda hakimdir.
​Şairin de belirttiği gibi; düzenin bozulmaması, her insanın kendi "melekelerini" (yeteneklerini) doğru yolda kullanmasına ve nefsini dizginlemesine bağlıdır. Okuyucuya ayna tutan, manevi bir muhasebe şiiridir.

TEBRİKLER