GÜNAHIM VAR

Benim günahımı bir ben bir de Allah bilir. Aslında ben doğduğum günün katiliyim. Keşke anamdan bir taş olarak doğsaydım da bu kadar günaha, bu kadar pisliğin içine girmeseydim. Benim ne bir kula faydam var ne de yüce Allah’a kul olacak kadar insan olabildim.

Bir mekâna girdiğimizde herkes saygı gösterir, çalışanlar el pençe durur karşımızda. Oysa ben de bir insanım, ben de canım; ama onlar beni bir katil görür, Azrail’mişim gibi bakarlar.

"Bugünüm belasız geçsin, kimsenin canı yanmasın, elim belime, parmağım tetiğe gitmesin" diye dua etsem de dualarım zaten hiç kabul olmadı ki! Günahlarımla boğuluyorum. O her şeyi eşsiz yaratan benim hangi günahımı affetsin, hangi duamı kabul etsin? Benim gibi bir adamın bu dünyada yeri yok. Ben beladan korkarım; mekândakiler benden, "Ah gardaşım bu geceler var ya, tam bir katil" benden daha da katil. Oysa ne güzel şarkılar yazılmış gecelere... Ne aşklar yaşanmış; nice ayrılıklar, nice ölümler.

En güzel düğünler, en sancılı doğumlar ve ölümler... Şairin kaleme aldığı en derin duyguyu yaşadığı ışıksız geceler... Geceyi en çok şairler sever. Şairin "Zühre Yıldızı’nı beklediği gibi" bekler gece ölümü. Gözyaşları en çok gece akar. Benim gibi insanların üzerine bir kâbus gibi çöker bu namussuz gece. Vuranlar, kıranlar, bir yerleri soyanlar... Polislerin siren sesleri bu koca şehirlerin arka kuytu sokaklarında kaç yetimi ağlatıyor, biliyor musun? Nice genç kızlar sokaklara düşüyor. Babası peşinde, abisi yemin etmiş; vuracağım gece başlayınca gayrı. Meşhur iş yapanlar, çıkar piyasaya; kanunsuz, yargısız yapılan işler karanlık siyah perde gibidir.

Çetin Tiktaş