Sensiz Ankara, Ankara değil!
Bomboş…
Benim için sadece boş, soğuk viran bir şehir attık!
Bir zamanlar Ankara deyince!
Mutluluktan uçardım!
Çünkü sen vardın orada!
Sen yaşıyordun içinde!

Çubuk çayının ince ve cılız suları bir başka akıyordu!
Püfür püfür esen rüzgarında, senin kokun yayılırdı etrafıma!
O günler…
Çok güzel günlerdi…
O cıvıl cıvıl çocuk sesleri içinde!
Aşk süzülüp gelmişdi gönlümüze!
İçimize bir sevinç doğmuştu!

Gündüzleri ağaçların hışıltısı, kuşların cıvıltısı mutluluk saçıyordu içimize…
Şehir gece bağlama sesleri ile…
İğdenin dalı, Ankara’nın bağları türkülerine boğuluyordu!
Her gece renga renk neon ışıkları ile eğlence merkezleri…
Işıl Işıl gibi şehir parlıyordu…

Şimdi yine Ankara’dayım
Sensiz Ankara Ankara değil!
Bin bir dert var içimde!
Korna sesleri uğulduyordu beynimde!
Tunalı hilminin ışıltılı…
Vitrinlerin bezeli ürünleri…
Ve kalabalık Sakarya ile yedinci caddelerinde…
Özlüyorum, arıyorum seni…
Ama bulamıyorum!

Ne seni…
Ne de sana benzeyen başka biri var…
Sensiz Ankara Ankara değil sanki…
Sadece sessiz, terkedilmiş viran bir şehir…
Ey sevgili dön Artık!...
Ankara sensiz, öksüz!
Ankara sensiz terkedilmiş viran şehir…
Dinçer Dayı