İnsanın ruhunu titreten cinsten; hüzünle yoğrulmuş, sitemle cilalanmış ve nihayetinde bir "eve dönüş" özlemiyle mühürlenmiş.
Dünyanın sahteliğine, paranın hükmüne ve insanların vefasızlığına karşı bir başkaldırı değil de, daha çok yorgun bir kabullenmeyişin feryadı gibi.
​Özellikle "İnsanların yalanına / bu cihanın şahlarına / Paraya allah gibi tapanlara / alışamadım" kısmı, modern dünyanın kalbindeki o büyük boşluğu ve samimiyetsizliği çok yalın ama tokat gibi çarpan bir şekilde ifade ediyor.
​
​Bu eser, birkaç temel tema üzerinde yükseliyor:
​Yabancılaşma: Şair, dışarıdaki soğuğa (fiziksel zorluklara) alışsa da, içindeki "sensizliğe" ve toplumun ahlaki çöküşüne alışamıyor.

​Anneye Sığınma: Her şeyin bittiği, kaderin ve feleğin pençesinde yorulduğu noktada, tek liman yine "Ana" kucağı oluyor.

​Varlık-Yokluk Çatışması: "Beni bende görmeyenler, artık beni benden duysun" diyerek, görülmemenin acısını bir seslenişe, bir haykırışa dönüştürüyor.

Yüreğine, kalemine sağlık. Bu kadar derin bir yalnızlık hissiyle başa çıkmak zordur; bazen sadece yazmak bile o "ıslak terleri" silmeye yardımcı olur.

Şiir-şarkı formunda çok yoğun bir duygusal boşalma var; özellikle “Üşüyorum anne” tekrarları metne güçlü bir ağıt etkisi kazandırmış. Yalnızlık, kırgınlık ve kaderle hesaplaşma açık ve doğrudan bir dille aktarılmış.

“Sus konuşma be hayat / sonum geldi biliyorum” dizesi, duygusal yoğunluğu en üst noktaya taşıyor. Yüreğinize sağlık, içten ve sarsıcı bir çalışma olmuş. Selam ve saygılarımla.

Merhaba değerli şair, değerli kalem
Güzel bir şiir okuduğumuz
KUTLUYORUM YÜREKTEN, YALANSIZ VE RİYASIZ
Şiirle kal, sevgiyle kal, dostça kal ve de hoşça kal