1
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
99
Okunma
Ne kadar büyürsen büyü,
Yıllar omzuna dağ gibi çöker,
Saçına aklar düşer,
Ama bir sızı girer içine ansızın…
Dil çözülür, diz çözülür,
Ağzından dökülen tek söz: anne.
Yalnızlık bastırınca geceleri,
Duvarlar üstüne yürürken,
Dost sandığın sırt çevirirken,
İnsan en çok orada küçülür…
Koca adam yıkılır da
Bir çocuk kalır içinde, anne diye.
Para yetmez, güç yetmez,
Dünya verseler yerini tutmaz,
Çünkü o ses yok artık bazen,
Ama alışkanlık değil bu,
İlikte, kanda, yazgıda saklı…
Son nefeste bile dil arar: anne.
Der ki Duman Ali:
İnsanın kökü orada, özü orada,
Ne kadar kaçsan da dönersin başa,
Toprak çağırır, yürek çağırır…
Ve insan en çok acıyı tanır
Anne diye ağladığı anda.
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz